1 2 3

Als ik jullie nu vroeg wat jullie top drie babyspullen is welke dingen zouden er dan instaan? Als je nu drie dingen moest kiezen waar ge niet zonder konden toen uw kinders nog baby’tjes waren, welke zouden dat dan zijn?

Of met andere woorden, welke drie dingen zou ik zeker in huis moeten hebben voor Mister Ot komt? Denken jullie?

Bij mij ziet dat er zo uit:
1. mijn bugaboo.
2. tiny love speeltapijt.
3. doomoo seat. Mijn kinders waren daar zo zot van! Ik weet het, de meeste kinders moeten daar niets van weten, de mijne konden niet zonder. Maar ik ben nu van plan om dit erbij te kopen, leek me wel leuk, plezant en oohja leerlijk ook.

Dus, bij deze: ik zou blij zijn met een jullie top drie. Gewoon om nog toffe dingen te ontdekken en om te zien welke spullen ik zeker niet mag vergeten van de zolder te halen.
En als je dan toch bezig bent met tips te geven, ik zoek nog een goede babyfoon. Want ik heb net ontdekt dat de mijne totaal niet meer werkt.

4! Twee keer zelfs!

Beste Menno,
Beste Mira,

Weet je nog, toen ik jullie voor de eerste keer echt zag,
toen ik nog vaker jullie tranen bewonderde dan een lach?
Toen jullie van mij een moeder maakte,
en hoe dat voor mij naar meer smaakte.
Jullie waren toen nog zo identiek als twee druppels water,
en nu, vier jaar later 
Hebben jullie elks een ander snoetje, pit, mopjes en streken,
nu kan ik jullie gesprekken amper onderbreken.
Als ik naar jullie twee kijk, als jullie spelen in de woonkamer of in bad,
wou ik vaak dat ik ook zo’n tweelingbroertje had.
Want de vriendschap en jullie groot jolijt,
is best wel uniek en is zeker voor altijd.
En tgo, ik ben helemaal ontroerd en héél héél fier,
Want jullie werden vrijdag vier.
Jullie veranderde mij in een emotionele spons, een levende fontein,
maar ik vind dat niet erg nee, ik vind dat zelfs fijn.

Mijn grappig ventje en mijn stoere meid,
jullie hebben jullie mindere momentjes, elk op z’n tijd.
Ja soms plak ik jullie liever achter het behang,
maar ik hou van jullie, héél mijn leven lang.

Jullie mama

La France, pays de vacances

Of ik zin had om met 5 vriendinnen mee te gaan naar Normandië, vroeg een vriendin me overlaatst. We hebben alle 5 heftige maanden achter de rug dus voor ons allemaal was het wel zeer leuk om een keertje uit te kunnen blazen. Ik vertrek morgen en kom dinsdag in het laat terug. Heerlijk nietwaar?

Misschien vraag je je af “en wat met het lief en de kinders?”  Wel, de kinders zitten deze vakantie bij hun ander ouderlijke helft en zullen daar wel de tijd van hun leven hebben. En het lief, ja die moet zijn plan maar trekken. Hij zal de rust wel kunnen gebruiken en hij heeft zich voorgenomen heel hard te werken zodat hij samen met mij van de tweede helft van onze kinderloze week kan genieten. Het zal wel de laatste keer zijn dat wel een vakantie voor ons alleen hebben, want met kerst is het heel erg slecht geregeld en zijn de kinders meestal niet samen hier. En ja, de eerstvolgende schoolvakantie is Otje er en is het gedaan met kinderloze vakanties. Al zal ik je wel niet moeten vertellen dat Mister Ot ongelooflijk verwend gaat worden, die weken dat zijn broer en zussen er niet zijn?

Dat ik deze dingen ontzettend leuk en ook wel belachelijk aangenaam vind, zal ik wel niet moeten uitleggen zeker. Zo kunnen ‘reizen’ zonder al te veel kinderstress en zulke zaken. Maar zo’n dingen zijn alleen maar mogelijk door flexibele ex-partners en een nog flexibeler lief. Ik ben met mijn dik gat in de boter gevallen, I know.

shit zeg.

Ken je dat, feesten of festivals waar ze geen echte toiletten hebben maar van die vreselijk stinkende kotjes. Awel, ik was over laatst op zo’n feest met kotjes en toen moest ik naar de WC, op zich geen straf verhaal want met mijn inimini blaas van tegenwoordig zit ik bijna constant op de pot. Maar toen zag ik zatte venten een kotje omver duwen, gewoon op de grond. Niet zo vies toch, denk  je misschien…

En als ik nu zeg dat er iemand in dat kotje zat én dat deur van de toilet tegen de grond hing waardoor het meisje er niet eens uitkon. Vind je dat dan nog niet vies?
Ik kon die gastjes wel een mep geven in hun gezicht, maar heb het gehouden bij een paar scheldende woorden. Ik vond dat nu echt schandalig ze! Dat doet ge toch niet. Gelukkig kwam er snel veel volk om dat kotje terug recht te duwen en kwam er een totaal met kak besmeurd meisje terug uit. Zo erg! En zo gênant. Ik mag er niet aan denken dat zoiets met mij gebeurd.

De jeugd van tegenwoordig, tss. Ik klink misschien gelijk een bomma als ik dat zeg maar waar is je respect voor anderen gebleven als je al zo’n dingen doet?

Ik ga dat nooit kunnen begrijpen denk ik.

Paniekaanvallen van een zwangere vrouw

Ik had tegen Marie gezegd dat ik het er nekeer over ging hebben, over kinders en vervoer. Ik heb graag veel kinders in huis, ik vind dat een gezellige boel maar het vervoeren van die kinders van plaats A naar plaats B is géén lachertje.  En toen ik er over nadacht bedacht ik mij ook dat ik binnenkort nog een kind extra ga moeten meezeulen. Ik krijg stress, paniek! Paniek!

Naar school gaan we te voet, het is maar 10 minuten wandelen. Mia in de beco, twee in de dubbele buggy en twee aan een handvat aan de buggy. En dat gaat traag, dat is tien minuten zagen en ik voel me een muilezel eerste klas, met al die boekentassen en andere zever. Maar met de auto is dat niet te doen, eer die allemaal in de auto zitten ben ik al 5 keer heen en weer gestapt denk ik.
En nu ik zwanger en dik ben krijg ik die beco niet meer aan dus moeten er drie kinders wandelen. Wat telkens weer voor wat extra gezaag zorgt. En je moet weten, naar school wandelen en een buggy duwen en gezaag aanhoren is zeer zeer vermoeiend voor een zwangere vrouw.

Maar voor de meeste andere dingen pak ik wel de auto want naar de winkel stappen doe ik mezelf niet aan, al die boodschappen dat ik dan ook nog moet meesleuren dat is echt niet alles. Maar pas op, als ik ondersteuning krijg (in de vorm van een lief) gaat dat allemaal vanzelf, dan let hij op de loslopende horde kinders en ik duw rustig de buggy. Zalig is dat, jammer zijn die momenten eerder zeldzaam.
Nu naar volgend jaar toe, met Otje erbij, ik weet echt niet wat ik ga moeten doen! Ik krijg al paniekaanvallen als ik er aan denk, stress maat. Het lief en ik bedenken een oplossing maar op dit moment is het gene vette. Een grote kar waar ze allemaal in kunnen? Toch de auto pakken? Ze laten fietsen? Het lief een lading kinders laten meepakken?

Ik ga nog wat verder stressen en me zorgen maken over deze kwestie, dat is wat een zwangere vrouw hoort te doen natuurlijk.

verjaardagsfeestjes plannen voor beginners

Mijn eerste verjaardagsfeestje voor de sociale achterban van twee van mijn kinders zit er op. Ik had nog nooit zo’n ding gepland en ik was er eerst van overtuigd dat het goed ging meevallen. Eerst he, want nu ben ik van gedacht veranderd, ik ben volledig leeggezogen door die kleine schattige maar vooral luidruchtige kleuters. Om jullie –en vooral mezelf- miserie te besparen tijdens het aanstaande feestje: een handleiding. Hoe worstel je je door van die kinderfeestjes, hoe pak je dat aan, waar moet je aan denken, wat is leuk en wat absoluut niet?

1. Het aantal kinders. 13 kinders zijn er minstens 5 te veel. Maar kijk, Mira mocht er 4 kiezen, Menno ook en dan onze eigen 5 satés, dat zijn er 13. En 4 kinders per jarige is op zich toch nog niet zo veel?

2. Samen of apart? Apart! Tweeling of niet, dat zal het aantal keer dat ik “ik wil dat ook” moet horen tijdens het uitpakken van de cadeautjes al een pak verminderen. Want we zeiden tegen onze gasten dat ze maar één pakje moesten meepakken. De helft eentje voor Menno en de helft eentje voor Mira. Het is crisis voor iedereen en ook: anders wordt dat te zot. Maar een tweeling brengt altijd wat extra jaloerse buien met zich mee en ze wilden eigenlijk alleen maar de pakjes van de andere. Dan nog liever twee keer afzien dan een keer de hele tijd zo’n vreselijk verwende uitspraken moeten horen.

3. De uren. Van 11 tot 3 is echt wel een leuk idee, beter als van 2 tot 5 al was van 11 tot 2 ook al goed geweest. En waarom we niet de klassieke uren gekozen hebben? Wel, ik heb een hekel aan feestjes waar ze om 4 uur pannenkoeken geven, ’s avonds eten ze dan niets meer en tegen 9,10 uur worden ze wakker omdat hun buikje pijn doet, honger dus. Allé, bij ons is dat toch altijd zo ik weet niet hoe het bij jullie zit maar ik word daar echt gek van. Nu gaven we gewoon als middageten pannenkoeken, probleem opgelost.

4. Eten. Over pannenkoeken gesproken, het lief heeft afgezien! Pannenkoeken bakken voor 13 kinders en een hongerige zwangere vrouw en haar 2 vriendinnen is geen pretje. Maar pannenkoeken blijft wel een succesrecept, wie lust dat nu niet?

5. Spel. Een leuk spel bedenken is wel een absolute must als je relatieve rust wil. Je kan gaan voor de klassieke speurtocht of een nog klassieker ganzenbordspel. Dat laatste koos ik. Ik probeerde het wel nog wat leuk en origineel te maken door het te combineren met een verkleedspel. Heel leuk. Elk kind kwam al verkleed naar hier en ik heb zelf nog een hele doos verkleedkleren dus konden ze zich volledig uitleven.

6. Surprise act. Die hadden we ook. Het lief heeft namelijk poppenkast gespeeld. Hilarisch als je het mij vraagt. Moest je dat nu aan de andere kinders vragen zullen ze dat alleen maar beamen.

7. Assistentie. Zoek hulp! Ik had het lief en twee mama’s (ook wel goede vriendinnen van mij) zijn gebleven, zo viel het al bij al nog mee. Zeker als je zwanger bent en je niet helemaal in topvorm bent, zijn wat extra handen meer dan welkom.

8. Wanneer? Best zo dicht mogelijk bij de exacte verjaardatum. Wij doen dat nu twee weken op voorhand omdat het herfsvakantie is en dan zijn er vele kinders niet. Maar nu hebben ze het gevoel dat ze twee weken lang jarig zijn en elke ouder weet dat een jarig kind best wel vermoeiend is en hier zijn ze met twee, dat belooft dus voor de komende weken.

9. Kater. Zeer zeker dat je achteraf met een kater zal zitten, je huis is ontploft, kinders opgefokt en vooral vermoei(en)d. Ik denk dat ik tussen 3 en nu harder heb afgezien dat tijdens het feestje zelf. Mijn kinders kunnen er wat van. Vandaar raad ik jullie aan om een babysit te regelen voor de avond van het feestje, zo kan je toch nog een beetje ontspannen na zo’n drukke dag. En dat is wat het lief en ik gaan doen ze. Salu!

Koken met een nitwit

Ik zei het al, ik volg kooklessen. Deels om mijn tijd wat op te vullen maar ook omdat ik wel wat kookles kan gebruiken. Want het is al lang geen geheim meer dat ik geen held ben in de keuken. Ik ben al eens op mijn blote knieën gaan zitten, smekend om tips maar nu heb ik het eindelijk fatsoenlijk aangepakt, kooklessen dus.

En het was leuk! Ik dacht dat ik daar als enige vrouw ging staan tussen allemaal mannen van 25 die net alleen zijn gaan wonen en alleen eten van de mama gewoon zijn, maar dat was niet. Er waren ook gewoon vrouwen, moeders, vaders, oma’s, opa’s. Op een paar triestige planten na was het dus totaal niet wat ik verwacht had. Men verschoot wel toen ik zei dat ik kroostrijke huisvrouw ben die niet kan koken, iedereen gaat er dus echt vanuit dat je als niet-werkende huisvrouw geweldig lekkere dingen kan klaarmaken. Fout dus!

Vandaag geleerd hoe ge een spaghetti bolognese moet klaarmaken en dat kon ik al. De tip die ik kreeg had ik al geleerd van de Huisvrouw (al had ik hem eerst totaal verkeerd begrepen), namelijk dat gehakt door de saus roeren ook werkt.

 Eerst was ik een beetje teleurgesteld toen ik de menu voor de komende weken zag, het zijn echt dingen die ik zelf al wel een keer gemaakt heb en waarvan ik dus denk dat ik ze kan. Maar nu ben ik content met deze lessen want de lesgevers  verpletteren u gewoon met tips om het sneller en beter te doen en dat ik nu net wat ik nodig heb! En ze koken ook soms patatten!

Wie weet zeg, nog even en ik bestook jullie via hier met recepten en zulke zaken. Als dat niet straf zou zijn.

Doe dat maar een keer na

Dit vond ik nu een ongelooflijk tof filmpje ze.

10 dingen… (2)

die ik jullie nog moet vertellen. Het is die award, je weet wel welke ik bedoel want je ziet hem overal. Ik dank bij deze ook Miestaflet, die hem aan mij gegeven heeft en ik vind toch dat ik er even moet bij vertellen dat ik nog steeds content ben dat ze er ene heeft aangemaakt en dat ze zeer leuk schrijft. Blijven gaan dus!

Moet ik toch even denken hoor, over tien dingen die jullie nog niet weten en ik jullie wel wil vertellen. Vele gemakkelijker zijn de dingen die ik wél weet en jullie niet mogen weten. Mag ik niet zo’n lijstje maken? Dat is goed voor jullie nieuwsgierigheid en makkelijker voor mij. Of hou ik me toch gewoon braaf aan de regels van deze award. Ik zal dat doen, misschien beter voor iedereen.
Wist je dat:

1. ik soms al annava opschrijf als ik ergens mijn naam moet invullen?
2. ik zeer content ben met de naam die we gekozen hebben voor Otje?
3. ik dit jaar al drie nieuwe gsm’s heb moeten kopen omdat ik die altijd laat rondslingeren en mijn kinders er dan mee gaan spelen en dat ik die dan nooit heel terugvind?
4. ik de Vlaamse Kaskrakers meestal niet goed vind?
   Gewoon omdat ze overladen worden met positieve reacties en daardoor liggen mijn verwachtingen kilometers (te) hoog en dan slaagt dat vaak tegen. Ik had dat met Loft en nu ook met de Helaasheid. Niet dat ik ze slecht vind, maar gewoon niet zo wauw als men zegt.
5. ik niet graag verhaaltjes voorlees?
6. ik gisteren ingeschreven ben voor een kookcursus voor beginners en een schildercursus?
   Zo zijn er toch weer 8 uren van de week gevuld. Wie weet kan ik binnenkort wel koken! En schilderen doe ik al lang zeer graag.
7. ik ervan overtuigd was dat ik al 2 jaar aan het bloggen ben maar dat ik blijkbaar nog maar anderhalf jaar bezig ben?
8. ik vaak woorden google voor ik ze gebruik, omdat ik niet zeker ben hoe ze geschreven worden?
   En dan nog schrijf ik veel fouten. Het is erg.
9. ik vroeger altijd leerkracht wiskunde en fysica wou worden maar me op het laatste moment toch bedacht heb en dan architectuur ben gaan studeren?
   Nu ben ik wel content met mijn beslissing hoor!
10. ik nooit iets lekker half opgegeten terug in de kast kan leggen?
    Pak nu een zak chips, een doos koeken of een reep chocolade. Ik blijf eten tot dat helemaal op is, ook al ben ik dan zo misselijk als een otter. Dat.Moet.Op. En ja, ik heb me vaak al vreselijk ziek gegeten.

Pff, daar zijn we vanaf. Nu het leukste stuk als je het mij vraagt. Het doorgeven aan diegene die het volgens mij verdienen en zeggen waarom.

1. Tess: omdat je één van mijn favorieten bent, een gouden hart hebt en zeer schoon schrijft.
2. Nina: omdat ik altijd onder de indruk ben als je weer iets geschreven hebt.  
3. Ed: omdat je zo geestig en sympathiek (denk aan da parapluverhaal) bent in je schrijfsels.
4. JeMaMuse: omdat je op je nieuwe blog toch een paar toffe weetjes mag zetten.
5. Estelle Folle: gewoon. Omdat ik wel nog wat dingen over u te weten wil komen
6. Karen: omdat je daar bij de Walen toch nog wel tien dingen zal kunnen verzinnen waar wij nog niets vanaf weten zeker.
7. Moeferkoe: omdat je dat vraagteken in Isabel haar blogroll mag verklaren of openbaren.
8. Lien: omdat je toch wel een inspiratiebron bent voor vele bloggende moeders. Denk maar aan de Beco, je kleedjessites, je handige lijstjes.
9. Isabel: omdat je gewoon geweldig goed schrijft!
10. Rozebril: ook al heb je het al ingevuld en ging ik eigenlijk alleen maar mensen kiezen die er nog geen gekregen hadden,  maar ik kan de Vrolijkste Blogster Van België toch niet vergeten zeker!

Tien zijn er veel zeg en ergens toch ook veel te weinig. Het is maar een keuze natuurlijk, iedereen mag dat stokje hier wegnemen!

nieuw

Waarschijnlijk kan het jullie niets schelen,
Toch wil ik het even met jullie delen.
Ik heb een nieuw thema gekozen,
om tegen te gaan dat ik mijn blog ging verwaarlozen.
Van mijn vorige lay-out was ik niet meer content,
maar wees gerust, een nieuwe dat went.
Origineel is hij niet misschien,
want we hebben hem allemaal hier al gezien.
Maar deze was mijn favoriet,
dus mensen, erger je niet
En als je het écht niet kan aanzien, als je het écht lelijk vindt,
Doe dan je ogen dicht, wees blind.
Of je kan het zelf oplossen,
Jaja een reader zal je uit je lijden verlossen.

10 dingen…

waar je mij een tevreden mens mee kan maken:

• speculoos. En graag ook wat koffie om dat in te soppen. Niet om op te drinken, die koffie, want dat moet ik niet hebben. En ook geen speculoospasta, dat verdraag ik niet dezer dagen.
• een pakje zakdoeken. Spreekt voor zich als je aan mijn Emotionele Toestand denkt.
• een zwembad. Graag in mijnen hof, dan moet ik me niet meer zo ver verplaatsen. Zwemmen is  toch wel het beste wat je kan doen als je zwanger bent en redelijk veel rugpijn hebt.
• rustige kinders. Wie zou daar niet tevreden mee zijn? Al mag ik eigenlijk niet klagen vandaag.
• schone zwangerschapskleren. Want ik vind dat ik het met belachelijk weinig kleren moet doen. Iemand nog een paar goeie zwangerschapsklerentips voor mij?
• dit prachtig lied. Herontdekt op een trouw dit weekend.
• dvd-box van Van Vlees En Bloed. En ha, die heb ik toch wel zeker! Gevonden bij de slager. Leuk toch.
• Wijvenbier. Ofte Desperados, liefst met een limoen in. Al moet ik er toch nog een paar maand op wachten, gelukkig ik heb geduld.
• een gezond Otje. Maar volgens de echo ziet alles er goed uit en zo voel ik me ook! Voor diegene die het wat willen bijhouden, ik ben net 23 weken ver. Gaat het niet ongelooflijk snel vooruit?
• mijn eerste mandarijntje. Ik heb ze al wel zien liggen in de winkel maar ik weet nog van vorig jaar dat de eerste mandarijntjes niet te vreten zijn. Iemand een idee of ik ze al kan kopen én met smaak opeten? Hopelijk verdraagt mijn -nogal veeleisende en moeilijke- maag ze dezer dagen. Ik zou het oprecht jammer vinden moest ik een mandarijnloos jaar tegemoet gaan.

Soms kan het leven toch schoon zijn.

Vrijdagmorgen, waar ik normaal al van half 7 ‘s ochtends als een kip zonder kop door het huis ren, was het vandaag 8 uur toen ik naar beneden strompelde. En geen kat dat mij nodig had, laat staan een kind want die zijn allemaal bij hun andere ouderlijke helft. Rustig gaan zwemmen in een nog rustiger zwembad, vriendin gebeld om samen te gaan ontbijten in een gezellige broodjeszaak en daarna nog een schoon wandeling gemaakt door een zonovergoten bos. Om daarna nog een koffie te gaan drinken en een rijsttaartje te eten want zwangere vrouwen zijn onverzadigbaar. Of ik toch.

Straks komt het lief thuis en gaat hij koken voor mij en voor de toekomstige meter en peter van onze nu al fantastische Mister Ot. Zij weten nog niet dat ze meter en peter gaan worden maar wij hebben, al zeggen we het zelf, een originele manier gevonden om hen dat te vertellen. Later meer maar dat het een mooie avond gaat worden moet ik niet vertellen zeker.

En morgen ben ik getuige op de trouw van een zeer goede vriendin en haar geweldig nieuw lief. Samen goed voor wel 7 kinders, daar kunnen wij nog wat van leren. Gisteren pas gemerkt dat het kleed dat ik eigenlijk wou dragen veel te klein was voor mij en mijn toenemend volume en dus moest ik nog op zoek gaan naar een schoon kleed om te dragen op hun trouw. En uiteraard, ik vond wel niets zeker. Na wat gezeur en geklaag ben ik vandaag nog een gaan kijken en heb ik toch nog iets heel schoon gevonden. Iets rood want dat is mijn kleur wel en mijn buik komt er schoon in uit, ge moogt toch pronken met uw zwanger lijf zeker.

Zondag wordt dan een dagje met het lief. Rust. Zodat we weer helemaal klaar zijn voor een nieuwe week met 5 kinders. En hoe druk die week om zal worden, hoe vreselijk veel lawaai ze ook gaan maken en hoe vaak ik me ook ga afvragen waarom we nu weer net zijn gaan samenwonen. Zolang ik om de 14 dagen 4 dagen heb om wat tot rust te komen, kan ik dat allemaal wel aan.
En vind ik het nog gepast om te zeggen dat het leven toch zo schoon kan zijn.

Fijn weekend.

Over kinderen, janken en werken

“Kan je er wat aan wennen dat je nu een niet-werkende zwangere kroostrijke vrouw bent? Valt dat wat mee?”
Laat dat een vraag zijn die ik de afgelopen weken veel tot zeer veel hoor.
En het antwoord is vrij tot zeer simpel.

Zwanger zijn is –nu ik terug kan eten- meer dan zalig. Ik word dik want ik eet veel en doe daar niets aan, ik ween alsof mijn leven er vanaf hangt, ik heb de hele dag het gevoel dat er een balletgroep aan het oefenen is in mijn buik en 3 olifanten continu duwen op mijn arme rug. Maar dat pak ik er graag bij. Dat hoort zo maak ik mezelf wijs om het wat draaglijker te maken. En ik ga elke (ahum) dag zwemmen, net na ik mijn kinders gedropt heb op school. En wie zich afvraagt waar ik Mia dan heen breng, wel die zit dan even bij een ex-collega die naast het zwembad woont. Het is toch handig, zo gezamenlijk u werk verliezen. Maar even over dat zwemmen, het is toch één van de beste dingen dat je kan doen terwijl je zwanger bent. Echt, als ik een dag niet geweest ben (en ja, dat gebeurt vaak want ik heb daar niet elke dag zin in) dan voel ik dat meteen. Maar toch opmerkelijk tijdens deze zwangerschap is mijn Emotionaliteit. Ik vraag me af hoe lang het nog gaat duren eer er iemand mij kan doen wenen door een reactie op mijn blog, want ik meen het: ik ben dezer dagen de Grootste Janker Van Antwerpen. Zijt maar zeker.

Dat kroostrijk zijn bevalt me ook. Soms maken ze me geheel gestoord, soms kan ik ze absoluut niet aan, soms maken ze zo veel lawaai dat ik er bijna permanente oorsuizen aan overhoud maar dat had ik ook toen het alleen Menno, Mira en Mia waren. Oh en je mag echt niet vergeten hoe schoon die samen kunnen spelen! Dat is echt wel ongelooflijk tof om te zien en ook wel heel handig als je nog wat huishoudelijk werk wil verrichten. En de satés zelf wennen traag maar zeker ook wel aan de nieuwe situatie, af en toe doen ze er nog eens moeilijk over wat dan resulteert in van die kleine emotionele minidrama’s maar dan pakken we er met liefde bij.

En –last but not least- het werkloos zijn, daar heeft de schrijfster van deze blog het toch wat moeilijk mee. Ik wil stressen, tekenen, mijn creativiteit zijn ding laten doen, gesprekken voeren met volwassenen, klanten bezoeken die me inspireren, deadlines halen en missen, … Of vat dat samen in gewoon het gevoel krijgen dat ik toch nog meetel in de werkende wereld. Soms voel ik me gewoon een platte saaie huisvrouw en dat bevalt me niet. Maar goed, ik moet jullie waarschijnlijk niet vertellen dat in mijn toestand werk gaan zoeken nu ook niet meteen een Goei Plan is dus wacht ik gewoon nog een dik jaar en dan zien we wel. Alles op zijn tijd natuurlijk. Ondertussen zoek ik me wat cursussen die ik overdag kan volgen. Meer dan een cursus bloemschikken voor 50-plussers heb ik nog niet gevonden, daarvoor moet ik wat beter het internet gaan rondsurfen. Wie weet volg ik wel een cursus schilderen, fotografie, snit en naad (om blogsgewijs er helemaal bij te horen) of sterker nog een cursus koken voor beginners. Wie weet wat voor zotte dingen tover ik dan binnenkort wel niet op tafel.

topper(tje)

Kan er iemand even tegen mijn lief komen vertellen dat dit écht écht geen leuk lied is om elke dag te lopen zingen? Zeker als het met dat vuil Nederlands accent erbij is. Ongelooflijk.
Vanmorgen vroeg Menno of hij ipv water geen toppertje en breezer ananas mocht drinken, wat een opvoeding.

leuk

Allereerst: mijn excuses voor de platte, saaie, nietszeggende (of net wel) titel. Leuk. Het lijkt wel of ik in het vriespunt van inspiratie zit.
Allertweedst: dat doet er eigenlijk helemaal niet toe want ik wou het gewoon hebben over het weekend. Hoe rotter de week hoe beter het weekend, dat lijkt dus echt wel te kloppen. Het begon al met het vervroegd terugkeren van het lief. Normaal zou hij pas zondag  terug naar huis komen maar nu had hij belachelijk hard gewerkt om zich vrijdag al te kunnen hereningen met zijn allerliefst gezinnetje. Als dat niet schoon, lief en geweldig is. Snel last minute nog een babysit gevonden en dan zijn we met zijn twee gaan eten. Echt lekker gaan eten was het niet maar kom, daar doen we niet moeilijk over. Klinkt misschien wat triest maar dat zijn echt momenten waarop ik een goei glas wijn mis, als je daar op restaurant zit en je moet een waterke of een cola bestellen dat past toch echt totaal niet! Ik weet dat het dingen zijn waar ik eigenlijk niet over mag zagen maar ik doe dat toch, zo ben ik nu eenmaal. Daarna onverwacht nog  op café gegaan (weeral met een cola) met wat vrienden en dat was weer ongelooflijk gezellig. En echt net wat ik nodig had na zo’n week, het gevoel krijgen dat ik meer ben dan alleen een moeder. Ge zou haast al vergeten dat je nog een lief en vrienden hebt ook.
Vrijdagnacht wel geen oog dicht gedaan door het gestamp van Mister Ot, die ik op zo’n momenten ook wel een Odd durf noemen. Ik vind dat in het begin toch even wennen hoor, die stampjes maar ook zo speciaal en weetikveelwatnog. Ik ken er geen juiste woorden voor, u wel? En diezelfde nacht vond ik ook geen juiste houding, ik lag maar te woelen en het lief sliep iets te goed naar mijn goesting. Niets zo vervelend als niet kunnen slapen terwijl er naast u iemand rustig ligt te slapen, daar krijg ik het van.

Zaterdagdagochtend, tgoo zaterdagochtend, als ik daar aan terugdenk begin ik weer te bleiten. En voor u verder leest en mij een flauwe-want-wie-weent-daar-nu-voor trees gaat vinden, wil ik u er even aan herinneren dat ik nog steeds zwanger ben en dus last heb van Over Emotionele Buien. Gelieve dat te onthouden, merci en dankuwel. Maar ik zat dus met het lief rustig aan tafel om wat te lezen, te eten en te praten en onze kinders hebben zeker 3 uur lang gespeeld zonder dat we ze gehoord hebben. Drie.Uur.Lang. Zie, dat is nu het voordeel én het gewelidge aan zo veel kinders in huis hebben, af en toe hebben die niet meer nodig dan elkaar. Die lachen met elkaar, lossen elkaars ruzie’s op, spelen en ambeteren elkaar (en dus niet ons). Ik zat, ik zag en ik weende. Want ik besefte dat ik het toch wel enorm getroffen heb met zo’n geweldige liefde en zo’n geweldige kinders. Snif. 

De rest van het weekend was gevuld met Chinees Maanfeest, babybezoekjes, vrienden die langskwamen, een grieten-avond (weer met cola voor mij), nog meer vrienden en dan nog lekker eten bij het ex-lief van het lief. Over dat laatste later meer maar nu ga ik gewoon in de zetel ploffen naast het lief en heel erg content zijn dat hij er weer is.

En nog Allerdrietst: Emo-talk van de eerste graad, maar zeg nu zelf… die titel beloofde al niet veel goeds natuurlijk.