34 weken (2)
…en er vroeg iemand aan mij “ga je dat niet missen, zo zwanger zijn?”
Missen?
Om te waggelen gelijk een gans
om mij zenuwachtig te maken over alles wat er bij zo’n Vers Kindje komt kijken
om even veel ‘gat’ te hebben als half Afrika
om mij slecht te voelen over de meest nutteloze dingen eerst
om heel de tijd de verleiding te moeten weerstaan om een glas wijn achterover te kappen
om kleren te moeten dragen die ik eigenlijk helemaal niet schoon vind
om niet meer in staat te zijn om op een deftige manier sokken aan te doen
om 80 keer per dag betast te worden en clichés van vragen te moeten beantwoorden
of erger nog: om te moeten bevallen?
seriously.
Het enige dat ik ga missen is het goei excuus om te beginnen bleiten als het mij ni aanstaat, om altijd te mogen gaan zitten in de bus en om veel complimentjes te krijgen. Ooh en vooral om altijd mijn gelijk te krijgen, over een naam bijvoorbeeld. Want joepie, het wordt een klein Kenji’ke!!
High five bloglezers van me!
wacht(eerst een)woord!
Hier ben ik weer met mijn beveiligd gedoe. Deze keer is het wel een ander wachtwoord omdat ik het toch nog ietske beter wou beveiligen. De titel verklapt waarover het gaat maar voor de inhoud moet je toch eerst even hier een reactie achterlaten, mailen of een DM’eke sturen. Ge kent het he.
Ge moogt het altijd vragen maar ik kan altijd nee zeggen. Ahja!
Wie durft?
Veel succes…
voor alle bloggende, blokkende studentes!
Ik denk aan Tess en Fem (de rare euh nee leuke zussen!!), Ed en zeker ook Inge. Moest ik er vergeten zijn, mijn excuses. En wie niet moet studeren maar zich nog geroepen voelt om mee te genieten van dit theelichtje… Ge doet maar he. We kunnen alle warmte gebruiken op deze koude dagen niwaar.
34 weken
…een goei moment om aan te kondigen dat het lief en ik beslist hebben om geen foto’s van onze Stoere (waarschijnlijk ongelooflijk schattige) Kleine op het internet te plaatsen. Waarom? Een heel goeie reden heb ik daar niet voor. Of jawel, wij willen dat niet en mijn lief is niet zo’n grote voorstander van dat bloggen en ge moet ergens evenwicht vinden, vandaar dat ik het zo oplos. Punt. En ik heb dat nog nooit gedaan op mijn blog en als u dat een gemis zou vinden zou u hier toch gewoon niet meer komen lezen, toch?
Daarbij kan ik verzekeren dat er op genoeg andere blogs verse baby’s gaan geboren worden, dus als je graag kleine schattige kindjes ziet, zal ik speciaal voor u linkjes plaatsen waar u kan genieten van dat schoons.
En als u dan nog niet tevreden bent, waardige lezer, mag u ook altijd nekeer op bezoek komen hoor. U weet me wonen.
*bukt zich voor alle rotte tomatten die internetsgewijs in haar richting worden gesmeten*
van 5 naar 3
Zeer vertrouwelijke informatie krijgt u hier, onze top drie overgebleven namen! Spannend! Deze namen schieten er nog over maar 3 is te veel en daarom heb ik u hulp nodig.
Liefs top drie ziet er als volgt uit:
1. Gianni
2. Jordy
3. Kenji
Terwijl bij mij wel overduidelijk andersom is:
1. Kenji
2. Jordy
3. Gianni
Maar wat moeten we dan doen? Kenji of Gianni kiezen? Naar gelang wie de echtelijke discussies het langste volhoudt? Of voor Jordy gaan omdat het bij ons allebei nummer 2 is. Ik weet het niet, het lief weet het ook niet dus u moet even zeggen hoe u dat zou aanpakken…
PS: uit respect voor onze Ongeboren Zoon hebben we de namen aangepast. Een opluchting nietwaar?
Anna en de Brownie
Mijn laatste bericht van dit jaar is tevens wel een speciaal bericht. Na de cake maak ik nu een echte Brownie én ik ga het recept geven ook, maak dat mee, dat had je niet zien aankomen he! Ik doe het speciaal voor Karen, die sinds vandaag ook op twitter zit en die er achter gevraagd had.
wat heb je nodig:
115 gram boter
115 gram chocolade
250 gram bastardsuiker (kinnekessuiker dus)
110 gram bloem
2 Eiers (grote!)
klein beetje vanile-extract
zout
nog zo’n 50 gram chocolade in kleine blokjes gesneden
Cacao moest er ook bij maar dat vond ik niet nodig.
En hoe maak je dat? Simpel: boter smelten en samen met de kinnekessuiker roeren tot ge een schoon crèmeke krijgt (daar mag je echt wel een tiental minuten in roeren), daarna al de rest er bijzwieren. Normaal moet je de rest ook op een bepaald moment er bij gooien maar ik was al lang trots dat ik de eerste stap uit de kookboek gevolgd had. Al die andere, das bijzaak.
Daarna in de oven steken op 180 graden, 40 minuten.
En aha! Wat doe ik dan om een echte natte brownie te krijgen… ik haal die er al uit na 35 minuten en plaats die dan in de tuin voor een uurke. Ik zweer het u, dat is het beste wat je kan doen. En natuurlijk is een brownie het allerbeste als je hem een nacht in de ijskast hebt gezet, dan kan ik er zelfs in de ochtend van eten. Als ontbijt dus. Hmmm.
En dan krijg je dit zoals je op mijn twitterfoto’s kan zien. En het was lekker hoor.
33 weken (2)
En de zoon heeft al 12 jumpsuits in zijn klerenkast hangen.
Komaan, voor het woord ‘jumpsuit’ alleen al wil je u daar toch te pletter aan kopen.
noemen of heten, ik wil het gewoon weten!
Eerst weken verkondigen dat je hem zéker weet, de jongensnaam, en dan het toch in uw stomme kop krijgen om nog wat op het internet te zoeken en om links en rechts wat tips te vragen. Niet verstandig!
We hebben er weer 5 namen lieve mensen en straf maar waar, ze passen allemaal bij de andere namen ook.
Moest het nu een meisje zijn, had dat eenvoudiger geweest. Dan had hier binnen een paar weken een ongelooflijk schattig meisje met de naam Lie gelegen.
En nu wordt het een ongelooflijk schattig jongetje, maar met welke naam?
En ik wil dat weten, kwestie dat ik mijn geboortekaartjeconcept verder uit te werken.
Nummerke trekken? Selecteren op het minst aantal lelijke bijnamen dat je er mee kan vormen? Blijven overleggen toch één iemand zegt ‘kies maar’? Bij de eerste keuze blijven?
Hoe heeft u dat opgelost, toen u met hetzelfde probleem zat? Of wat zou u doen, moest u dat probleem hebben?
Wat is dat toch met mij, normaal ben ik niet zo twijfelgeval.
rewind/fast forward
Zo’n lijstje op het eind van het jaar, dat hoort er bij natuurlijk
2009
Samenwonen met het lief
Zotte verbouwingen (wij hebben nu maar liefst 6-7 slaapkamers en nu niet dat wij in een paleis wonen)
Manna worden
Zwanger worden
Een auto kopen (voor 8 man begot)
Werk verliezen
2010
Een zoon krijgen (ik zou het aangenaam vinden moest dat in 2010 gebeuren)
Genieten van meer (relatieve) rust
Meer heb ik niet nodig eigenlijk, want ik vind dat ik mijn portie Grote Veranderingen gehad heb de afgelopen jaren, zoveel verandering kan ik even niet meer aan. Voor diegen die mij al van het begin volgen, weten bij wat voor postjes ik vertrokken ben en als ge ze in een woord zou moeten omschrijven zou Zielig of Hopeloos toch wel hoog in de ranking staan peins ik. Maar he, zie mij nu! Gelukkiger dan ooit, sterker ook wel. En ik heb het meest fantastische lief, voor mij toch, want u moet daar af blijven.
Een fijn 2010, dat er veel mooie dingen mogen gebeuren die u op het eind van het decenium nog niet vergeten zal zijn. En anders blog erover, dan heb je die herinneringen voor eeuwig.
Snik.
33 weken
Dat is een schoon moment om te beseffen dat ik alle mogelijke zwangerschappen gehad heb. En wat ik daar mee wil zeggen? Wel ik ben zwanger (geweest) van een meisje, een jongen en van een tweeling. Ik vond dat wel een prestatie eigenlijk.
U ook, uiteraard.
tegenwoordig mag dat
Wat een voze dag. Ik voel moe, slecht, leeggezogen en nog steeds een emotionele spons.
Mijne Toekomstige Zoon pakt al mijn energie en ik moet het doen met de restjes. Met resten kom ik niet toe, restjes zijn voor vuilbakken en zover ik weet heb ik mijn lading afval nog steeds in mijn buik zitten. Kijk dat is toch erg, ik vergelijk mijn zoon al met de inhoud van een vuilnisbak, als dat maar goed afloopt.
En als de mensen dan op een normale manier tegen mij zouden praten, dat zou ook een verademing zijn. Het enige wat vreemden tegen mij zeggen is -nadat ze mijn buik hebben betast- “amai dat is een hevig kindje” of “tis een meiske, ik zie dat aan de vorm van uwen buik”. Onnozelaars, elk kind is een hevig kind (toch zeker de mijne) én het is helemaal geen meiske dus zwijg maar over die vorm van mijn buik. Dat is zever en ik word daar kwaad van. Maar ik word dan ook kwaad voor alles, ik ben een 31-jarige met terrible two buien. En nee, dat is niet aangenaam zeker niet voor mijn huisgenoten. Gelukkig heb ik niet veel medelijden met de medemensch, met mezelf daarentegen…
Zo zagen dat ik doe, niet normaal he? Ma kijk, sinds de komst van deze blog MAG je zagen zoveel je wil want er zal altijd een plaats zijn waar ze nog meer zagen. Een verademing voor de Zaagliefhebbende mens, een mijlpaal in de bloggeschiedenis. Of toch zeker een blog die ge best kunt bezoeken als je zelf in een klaagbui bent, anders is je goed humeur er meteen aan.
Merci he dames.
allé schoon, nen boom
Speciaal voor Jessie en voor Mie, die nieuwsgierig waren naar mijne kerstboom: tadaaaa!
En ik wil even benadrukken dat ge allen even moet kijken want ik heb lang genoeg gesukkeld voor ik die foto’s hier op kreeg. Dus kijkt nekeer, dan heb je mij content gemaakt.
We overlopen (van links naar rechts)
Of wacht, zal ik eerst het Concept Kerstboom uitleggen?
Ieder kind mocht een paar kerstballen kiezen in de winkel en dan hing ik die in de boom. Wat resulteert in een kakofonie van kleur, lelijke beesten en prul maar ne kerst zou kerst niet zijn als er geen kitsch is.
foto 1. gouden hert: gekozen door Mira en je ziet ook dennenappels, gekozen door Menno én aartslelijk! Jammer genoeg kon je die alleen per 20 kopen…
foto 2. de piek: gekozen door Mia
foto 3. chocolade engeltjes, die zag ik bij Rozebril en moest ik toen ook hebben. De glazen ballen zijn van Doris.
foto 4. rode vogels van Minne
Als ik het nu zo bekijk past hun kerstbalkeuze zo goed bij hun persoonlijkheid, zo typerend. Als ge ze kent zou je er zo kunnen uithalen welke ballen van welk kind zijn, leuk!
foto 5-6-7. Ha! Mopje van de kinders, ik kwam daarnet beneden en ze hadden kettingen, ringen, armbanden en bloemen voor in mijn haar in de kerstboom gehangen. Ik hoop dat ze niet van plan zijn dat te blijven doen want praktisch is dat niet als ge u ring zoekt, je verwacht zo’n dingen niet terug te vinden in de kerstboom. Die vieze gekleurde bandjes zijn niet van mij, laten we daar duidelijk in zijn.
foto 8. Kerststal is gesneuveld dus doen wij het maar met een kaars, zalig lelijk dat het weer schoon wordt.
En ja, ook hier is het een neppe. Ik ga niet nog meer stofzuigen als het ook anders kan.
En doorgeven doe ik niet, daarvoor heb ik te hard gevloekt op die foto-dingen. En op mijn kinders, die ondertussen zéér veel aandacht nodig hebben.
Klein beetje luiheid mag, af en toe.
Ik zou een heel relaas kunnen schrijven met als titel De Redenen Waarom Otje Geen Bortsvoeding Krijgt en dan nog een woord of 1000 over de kritiek die ge daardoor moet incaseren. Maar lieve mensen, waarom zou ik me daarmee bezighouden als er een andere blogster daar ooit op een zeer overtuigende manier over geschreven heeft. Nu kan ik het mezelf gewoon gemakkelijk maken en zeggen: “daarom gaat mijn kind geen borstvoeding krijgen.”
Twee kleine aanvullingen: 1) af en toe een glas wijn kunnen drinken is voor mij wel een positief punt en eigenlijk mag je dat niet toegeven wat dan noemen ze u een Alcoholiekster maar stiekem begin ik daar toch al naar uit te kijken. Maar ik heb al eens gezegd dat ik sloten ice tea green drink uit een wijnglas omdat het mij aan wijn doet denken, dus peins ik dat mijn reputatie toch al om zeep is en 2) mensen die borstvoeding aandurven met een tweeling verdienen een standbeeld, vandaar mijn borstvoedingafkeer. Gruwel. Horror. Brrr.
Ze kunnen niet allemaal even graag tekenen natuurlijk
Een vriendin van mij had een schoon rokje gemaakt voor Doris, echt een heel schoon. Als blogland niet bijna zou ontploffen van creatieve moeders die schone dingen naaien, zou ik durven zeggen dat het het schoonste rokje was dat ik ooit gezien heb. Maar nu hou ik verstandig mijn mond.
Toen ik tegen Doris zei “kom maak maar een mooie tekening om haar te bedanken” vertrok ze met een zucht naar de speelkamer en omdat ze toch een kwartier weggebleven wass, dacht ik dat alles goed ging.
Maar ha, komen wij aan bij die vriendin, vouwt Doris daar haar tekening open en zegt alstublief. Even dacht dat ik er niet meer uitkwam, even.
Het kind heeft humor!
