Tis gebeurd!

Ik heb het lang genoeg volgehouden. De laatste twee dagen waren zwaar en vamorgen was het eindelijk zo ver…
En ik citeer onze goeie vriend Erik niet om te melden dat Otje geboren is maar wel om te melden dat de kinders weer naar hun andere ouderlijke helft vertrokken zijn. Ik kon dat echt niet aan, die 5 kinders onder mijn dak. Veel te veel gebuk, gesleur, gestress en dat kan ik echt nimeer. Ik voel me net een bomma. Maar het feit dat er een baby in mijnen buik zit ontkent dat gevoel. Gelukkig.

Soms ben ik een onnozele geit want als het van de andere ouderlijke helft afhing, hielden ze de kinders de volledige week bij hen zodat het lief en ik ons rustig konden klaarmaken voor Otjes komst, maar ik was natuurlijk te trots om ze vanaf het begin daar te laten en wou laten zien dat ik dat wel aankon. Ik ben een geit omdat ik niet wou inzien dat ik dat eigenlijk gewoon niet aankon en dat mijn trots daar niets aan zou veranderen.

Enfin, eind goed al goed. De rust is teruggekeerd en nu kan ik me weer bezighouden met nutteloze bedenkingen gelijk hoelang Kelly Pfaff zwanger was toen ze hare Kenji ging krijgen en meer van die dingen. Nog efkes!

Ohja, en wie was erin getrapt?

39 (!) weken

Hooola, maak dat mee. 39 weken zeg. En nog steeds heb ik Lien niet ingehaald. Het wordt bijna een sport, ne mens moet iets doen als hij hoogzwanger is natuurlijk.

Tgo en veel kan ik niet vertellen over onze Kenji. Wat ik u wel kan melden is dat mijn hormoonbalans echt compleet uit evenwicht is. Ge moet echt niet veel doen om mij aan het janken te krijgen. En toen kreeg ik nog het geweldige plan om notting hill te kijken ook, notting hill begot. Wat een nostalgie! Wat een jankfilm! En wat een bleitnummers komen daar in voor. “She” van Elvis Costello en dan “When You Say Nothing At All” van Ronan Keating.

Tip voor alle vrouwen die ooit de 39 weken halen, kijk niet naar deze film. Serieus. Ik bleit er nog van. Ik ben geen emotionele spons meer maar een zeemvel. Al dat kleffe liefdesgedoe vind ik ineens heerlijk en het feit dat Otje wel eens Valentijnsdag zou kunnen halen maakt mij vreselijk content. Want het mag dan een klef en commercieel uitgeputte feestdag zijn… om op die dag een kinderken op de wereld te zetten lijkt me prachtig. Mijn valentijntje. Mijnen eigenste cupido. Daarvoor wil ik wel de 40 weken uit doen.

Maar niet langer he. Ik wil geen Lientje doen, om het op z’n Annelyse’s te zeggen.

Eerst. (maar eigenlijk ook niet)

Kijk. Ik las daarnet iets waar ik zelf ook wel over wil bloggen, het ging over het leukste en het minst leuke eerste babymoment. Ik ben dus niet de eerste die daar over schrijft, maar ik vond het leuk en dan durf  ik wel eens van de copy ende paste te doen.

Het minst leuke. En ook wel het belachelijkste. Maar tis wel een grappig verhaal. Hoe erg ik het in het begin vond, des te grappiger het binnen vijftien jaar gaat zijn als hun lieven mee aan tafel zitten.
Toen Mira en Menno een dikke 4 maand waren, ging ik terug werken en zij naar de crèche. Ge kent dat wel, die eerste week dat ge uw verse kinders moet achterlaten zijn nu niet bepaald de meest aangename en slaapbevorderende dagen. De maandagochtend van werkweek 2 had mijn toenmalige echtgenoot de kinders uit hun bed gehaald, ververst enal en ik moest enkel nog hun kleedjes aantrekken. Ende daar ging het mis want ik stak Mira in een mannelijke outfit en Menno in de vrouwelijke. Toen de onthaalmoeder me ’s avonds wees op mijn vergissing zakte ik door de grond. Een hele avond heb ik gebleit en al sakkerend tegen mezelf liggen roepen dat ik een slechte moeder was. Ken u eigen kinders enal. Twas triest. Maar nu, nu lijkt dat allemaal zo grappig. Toen minder.

De leukste eerste keer, wel daar moest ik langer over nadenken. Ik denk dat elk kind wel andere leuke eerste keren met zich meebrengt en ik kan niet kiezen tussen mijn kinders dus ik ga dat ook niet doen. Plus ik denk dat mijn mooiste eerste keer nog moet komen en dat we er niet lang meer op zullen moeten wachten. Als onze satékes voor de eerste keer hun klein vers broertje bewonderen, als mijn lief en ik voor de eerste keer samen gaan zijn met onze 6 kinders, als onze satés voor het eerst écht verbonden zullen zijn. Dan, ja dan, zal ik mijn leukste eerste keer ervaren. Namelijk de eerste keer dat mijn gezin als completer dan compleet gaat zijn. Dat gaat zo schoon zijn dat ik er, terwijl ik er over schrijf, om moet bleiten. Voor de eerste keer.

sorry!

Nog geen otje maar ook even geen internet. Ik voel me even schuldig zeg! Ik wist niet dat ik jullie zo zou kwellen door gewoon 4 dagen internetsgewijs te verdwijnen. Ge moet dus niet kwaad worden op mij of -erger- op mijn lief maar op de onnozelaars van Belgacom. Ondertussen heb ik wel al de tijd gehad om één van de boeken te lezen die jullie me hadden aangeraden… De geschiedenis van de liefde is het geworden, prachtig boek trouwens. Een aanrader!

En nu ga ik blogs bijlezen en als ik tijd heb twitter ook nog… ik heb daarnet al goed gelachen met de reacties die ik op die vorige post gekregen heb. Lief en leuk om te zien dat jullie zo met me meeleven. Mijn lief voelt de blogdruk nu wel stijgen hoor, spaar hem maar wat de komende dagen want anders durft hij al niet meer bloggen in mijn plaats.  Maar als het zo ver is weten jullie het binnen de 24 uur. Beloofd.

En ja, morgen zit ik aan week 39. Ik, die de vorige bevallingen niet boven de 37 weken raakte, zit nu al aan week 39. Ge wilt niet weten wat een rothumeur dat met zich meebrengt. En volgende week zijn er weer kinders in huis, dat belooft een gezellige week te worden.

01-02-2010

Dat is de dag dat ik wil bevallen. Om wel vier simpele redenen.

1. Het klinkt goed en ik hou wel van mooi klinkende data
2. Het is in februari, het kind zal dan nooit moeten blokken op zijn verjaardag
3. De satékes zijn bij hun andere ouderlijke helft dus we hoeven geen stress te hebben rond het wegvoeren van kinders als wij naar het ziekenhuis moeten.
4. we zitten in week 38 dus Kenji mag eigenlijk echt wel komen

Maar kijk, ik heb zo het gevoel dat het nog niet voor vandaag of morgen is, dat het best nog wel een weekje kan duren. Lien zal dit graag lezen maar ik heb het toch wel zowat gehad en dan word ik er zenuwachtig van en al.

Maar goed, een week, dat zal ik nog wel overleven zeker?

Oh en nog iets helemaal anders: ik heb dit weekend mijn lief leren bloggen dus vanaf het moment dat ik Mijn  Worp gedaan heb zal hij hier braaf jullie komen inlichten. Als dat niet vriendelijk is.

Lezen

Een luie wijven oplossing voor als ge zelf niet op zoek wil gaan naar een goed boek, is gewoon vragen op uw blog of er iemand nog een goede weet. Uw favoriet ofzo. Diegene Die Iedereen Gelezen Zou Moeten Hebben.

Ik zou u aanraden: extreem luid en ongelooflijk dichtbij. Omdat dat boek me volledig overdonderd heeft, misschien niet het beste wat ik ooit las maar ik zou nooit kunnen zeggen welk boek ik het allerbeste boek ooit vind, dus hou ik het bij één van de betere.

Ik wil namelijk een ontspannend boek om mijn tijd te vullen wanneer Otje aan het slapen is. En kijk niet zo raar, ik ga echt véél tijd hebben om te lezen want Otje wordt een rustige en zalige baby. Dat spreekt toch voor zich.

Dus voor de tweede dag op rij kom ik hier bedelen achter een tip en ik hoop nu al dat ik even schone parels van ideeën krijg als op mijn Give Away post. Ik ben al benieuwd op voorhand.

Give Away

Ge kunt er niet om heen, iedereen doet het en vandaar wil ik ook iets weggeven. Want ik vind dat altijd leutig, er worden echt zeer veel mooie dingen weggegeven in blogland! Echt sjiek wat jullie allemaal kunnen maken. Puur technisch gezien heb ik ook al eens iets weggegeven, die kookboek vorig jaar. Toch vind ik dat niet hetzelfde…  ik heb daar uiteindelijk zelfs meer mee gewonnen dan Rozebril. Plus, dat was zeer leutig! Als je het mij vraagt was die post zelfs een van mijn leukste blogmomenten.

Dus wil ik het eens echt doen, namelijk iets weggeven zonder iets in de ruil te vragen. Gewoon om te tonen dat ik het plezant vind dat jullie hier altijd zo lief en zo talrijk lezen en reageren. Maar het grote probleem is dat ik niets kan maken. Uitgezonderd verbrande koeken misschien. Zeer triest dus.

En toen bedacht ik me, zou ik ook mezelf mogen weggeven? Dat ge mijn gezelschap krijgt voor ne middag? Je kan supplementen vragen zoals een lief of een kind. Ge moogt kiezen de welke en het aantal, want misschien heeft u wel een favoriet kind dat u er graag bij wenst omdat het dezelfde leeftijd heeft dat u kinders ofzo. En ik kan ofwel op verplaasting komen ofwel kan je me bezoeken in mijn natuurlijke habitat. Kijk, dat is nog eens ne Give Away, ge moogt die zelf invullen.

Maar toen bedacht ik me dat als ik hier ga verkondigen dat ik mezelf weggeef, de kans groot is dat ik als een meiske vol met eigenliefde ga overkomen en dat is ook niet mijn bedoeling. Ik ga er nog nekeer over nadenken wat ik net kan weggeven. Ik ga dus zeker iets away geven, het is gewoon nog een kwestie van tijd om te beslissen wat.

Tips misschien? Iemand.

Hoe Otje Kenji werd

Ik had jullie belooft om een verslag te schrijven over die avond waarop ik het lief bekeert heb tot het ProKenjiKamp. Wel, om uw lief te overtuigen moet je rekening houden met 2 regels:

1. Gebruik al je vrouwelijke charme (in de mate dat een Zwangere Drieton nog charme heeft natuurlijk).
2. Val aan op een onverwacht moment. Zeg dus niet op voorhand dat ge het  die avond graag wilt hebben over De Namenkwestie. Nee nee gewoon aanvallen wanneer hij het niet verwacht. Dan kan jij je wel voorbereiden maar het lief zich niet. U vindt dat misschien smerig maar ik vind dat vooral slim.

Ik had mijn voorbereidingen goed getroffen, ik had een hele redevoering vanbuiten geleerd waarom Otje een Kenji moest worden, over hoe mooi en krachtig die naam wel niet is, over hoe goed dat hij er wel bij de andere namen past en hoe belangrijk dat is. En dan nog een paar lege zinnen over het overgeschatte belang van symboliek en andere dingen die zijn naam wel had. Lege zinnen, want ik meende ze niet. Soms moet je gewoon alles overhebben om u gelijk te behalen, zo simpel is dat. Daarboven komt nog dat Jessie me een mail had gestuurd dat echt perfect aansloot bij mijn gedachtengang, ik dat dus schoon afdrukken om mee als Kenji-argument te gebruiken.

Je hoort dat ik volledig klaar was voor de Hevige Discussies en Koppige Huishoudelijke Taferelen maar kijk, laat dat allemaal ongelooflijk overbodig zijn. Toen het lief thuis kwam, kon ik mijn mond amper opentrekken voor hij zei “Zeg Anna, het was vandaag rustig op het werk en ik heb nagedacht over Kenji of Gianni en uiteindelijk heb je wel gelijk. Kenji past gewoon beter, het klopt gewoon.” En daar stond ik schoon, volledig voorbereid, klaar voor De Redevoering en de daarop volgende overwinning. En hij gaf gewoon toe! Zonder.Een.Kick.Te.Geven! Niet gedacht dat mijn lief zo’n plooier was. Maar ge hoort me niet klagen, ik ben zeer content met zo’n lief. Zo lopen er niet veel rond, ge moet dat koesteren enal.

Maar ik kon het niet laten, het was sterker dan mezelf: toen ik mijn lief goed vastpakte, begon ik -al jankend, uiteraard- mijn redevoering af te ratelen. Kwestie dat de energie die ik gebruikte tijdens het voorbereiden ervan geen verspilde energie werd.

ziek

Mira is ziek.
Overgeven enal. Heel zielig.
Mijn week moederhart kan dat niet aanzien, zieke kinders.

Overgeven, dat doet me precies terugdenken aan de maanden waarin ik dat ook veel deed want telkens als Mira over de nek gaat, doe ik gezellig mee. Spontaan, zonder geldige reden,  uit meedeleven ofzo. Souvernir aan de misselijke zwangerschapsmaanden, geloof ik.

Top. Echt top.

En nu nog hopen dat de rest niet mee ziek wordt, wat 5 zieke satés daar heb ik zeer weinig zin in. En als ik dan toch aan het hopen ben, spaar mijn ook lief aub. Tis maar dat ik nog in zijn polleke kan knijpen tijdens de bevalling he.

37 weken

…en toen vroeg het lief mij hoe lang de andere satés het in mijn baarmoeder hadden volgehouden. Toen ik daar op antwoorde “36 en 37 weken” zei hij dat het nu waarschijnlijk ook niet meer lang zal duren.

En toen nam hij nog een slok van zijne koffie en bladerde hij door de krant, gelijk ne rustige vent dat hoort te doen. Terwijl ik daar stond met een bakkens waar sneeuwwitje haar zeven dwergen veilig in zou kunnen achterlaten, gelijk nuja een Onvervalste Zwangere Vrouw.

Poeh, dat ik bijna mijne worp mag gaan doen… ik vind dat toch even spannend. En ook wel een opluchting want ik denk dat het wel duidelijk is dat ik zwaar aan het aftellen ben (met al mijn zeer originele ..weken titels). Zwanger zijn is niet leuk, ik ben daar veel te nieuwsgierig voor. Vandaar dat ik geen olifant zou willen zijn want 1) zo’n zwangerschap duurt belachelijk lang en 2) half België zijn mijn bevalling -Kaimooksgewijs- kunnen volgen opt internet. Geen pretje me dunkt.

En juist ja, het leukste van al: nu mag ik jullie beginnen pesten met titels zoals ”hij is er…” en dan met een anti-climax afkomen zoals ”onze nieuwe auto”. (Nee Isabel, ik ben dat nog niet vergeten).

Ik bak er niets van.

Belofte maakt schuld. En ik beloofde aan onzer lichtindeduisternis een goei koekjesrecept voor hare wedstrijd. De feiten dateren al van een week geleden maar ik was redelijk beschaamd om er over te bloggen. Maar ik heb me er over gezet, karakter dat ik heb…

In de reeks how to make vettige koekskes moet ge aan 4 dingen denken, dat is één stapje meer dan bij de Onze Vriend Piet. Maar zeg nu niet dat we daar moeilijk over gaan doen he.

1. Zie dat je geen eiers meer in huis hebt en zoek dan een -waardeloos- recept waarin je geen eiers nodig hebt. Geen probleem, denk ik, zeker niet voor moeders gelijk ik die te lui zijn om met hun kroost nog snel even naar de winkel te hollen om een pakske eiers.
2. Zorg ervoor dat je geen deegroller hebt  en denk dat het met de rol aluminiumfolie ook zal lukken.
3. Zorg dat je brokkend deeg hebt en kap daar dan wat melk bij.
   Deze stap zal ook geen probleem vormen als je kooklessen volgt en daar nekeer hebt opgevangen dat ge melk bij brokkende dingen moet kappen. Dat u zich daarbij herinnert dat die les eigenlijk helemaal niet over koeken ging, moet u bijzaak vinden.
4. Heb absoluut geen geduld en zet de oven na de helft van de baktijd zo’n twintigtal graden hoger. Gewoon omdat ge denkt dat het anders niet gaat goedkomen.

En als je die vier stappen mooi volgt zal je ongeveer zoiets moeten bekomen:

En nu kan je zeggen wat je wil maar dat ze er goed uitzien maak je mij niet wijs. En lekker waren ze al helemaal niet, mijn vlinderkes. Jak. En verbrande koeken, dat stinkt. En zonne stank dat blijft hangen, das ongelooflijk!

En tenslotte: mijn titel is nogal lame maar ge moet toegeven, het past wel. Ik bakte er effectief niets van.

Haïti

Ik las hier en hier. En ik las nét datgene waar ik zelf zeer ambetant van word.

Feit, die TV van gisteren was emo-tv (ik heb het zelf niet gezien maar mijn lief heeft dat bevestigd). Ik ben zelf ook niet te vinden voor pure emo-tv. Maar als het werkt en maakt dat mensen geld storten, mogen ze dat van mij zo emo maken als het maar kan. Als dat is wat de Vlaming nodig heeft om geld te storten, echt, geen probleem ermee.
Sterker nog die radio 1212 of initiatieven als Music For Life, ik krijg het daar warm van! Dat is toch ongelooflijk mooi, die solidariteit.

Ik vind dat niet helemaal juist dat men zegt dat je beter eerst hier in België kan beginnen, dat er hier genoeg problemen zijn. Ik vind dat eigenlijk appels met peren vergelijken. De situatie daar kan je toch niet negeren? Dat is een land in nood, dat is vreselijk wat die meemaken kunnen wij ons zelfs niet inbeelden. Dat is mijn reinste nachtmerie, die mensen hebben niets meer. En dan zijn er nog vele mensen die zeggen dat het hier in België ook slecht gaat en dat je beter eerst hier begint. Moest dat hier gebeuren wil je toch ook dat de wereld op zijn kop staat om ons te helpen?

Eigen volk eerst, daar krijg ik rillingen van.

Met alle respect voor Fie en Inge natuurlijk, ieder zo zijn mening. Even goede blogvrienden.

36 weken

…en mister Ot mag komen van mij. Geduld is nooit mijn sterkste kant geweest.Maar kom, ik heb het nu al 36 weken volgehouden, die laatste 4 kunnen er nog wel bij. Maar curieus dat ik ben! Niet gewoon! Naar Otje zelf, naar de reacties, naar hoe de andere satékes zich gaan gedragen, naar zijn karakter, zijn schattig snoetje én most of all: naar dat geweldig doorslaaptalent dat hij vast en zeker gaat bezitten.

En je raadt nooit waar ik me nu mee aan het bezighouden ben, het is namelijk met soliciteren. Soliciteren begot op uw 36ste zwangerschapsweek… Ik weet het, het is niet alles. Nuja, soliciteren is misschien een groot woord, ik hoor gewoon nekeer rond waar ze vanaf september 2010 een architect kunnen gebruiken. Ne mens kan niet vroeg genoeg beginnen met de arbeidsmarkt te inspecteren kwestie van -indien nodig- nog een kleine bijscholing te kunnen volgen. Want het is crisis he. Overal. En als ik niet maak dat ik vanaf september terug kan gaan werken zal het ook crisis worden ten huize annava peins ik. Kinderen zijn leuk, maar goedkoop kan je ze niet noemen. De resultaten van de verbouwingen zijn ook al zo leuk, maar pokkeduur.

Maar eigenlijk is het vooral: veel tijd hebben voor uw kinders is leuk, maar ik ben absoluut niet de mens die gemaakt is om huismoederke te spelen. Als ge uw job zo graag doet als ik de mijne, zal je begrijpen dat ik er soms onnozel van wordt.

Zeker nu, nu dat ik zo hoogzwanger ben en niet meer geweldig mobiel ben om honderden bezoekskes te brengen aan friends and family, zit ik me toch regelmatig druk te maken in het feit dat ik eigenlijk toch weinig om handen heb. Ne mens zegt dan meestal “och Anna, geniet toch van de rust” maar daar ben ik niet geweldig sterk in. En volgende week -als mijn satés hier weer zijn- kom ik hier weer klagen dat ik ze niet onder controle kan houden. Ge kent dat wel.

Zelfgemaakt!

Nuja, niet door mij maar dat is een detail.
Nu had ik u liggen he! Ge dacht misschien al, allé zeg, die anna kan nog naaien ook. Geen waar lieve mensen en ik ga dat ook niet proberen want als ik naar al die Creatieve Moeders kijk, krijg ik al zelfcomplexen voor ik er aan begin.

Ik hou het dus bij die knappe blogs met een licht jaloerse blik te bekijken en af en toe nekeer denken: “dedju kon ik dat ook maar, ik moet zo eens ne cursus volgen.” Maar verder dan dat te denken kom ik niet. Dus post ik maar even een rokje dat mijn lieve vriendin L. voor een satéke hier in huis gemaakt heeft.

Nu nog alleen uitmaken aan welk satéke ik het ga geven, Mira of Minne, want ze elkaars kleren laten dragen is absolutely not done tegenwoordig. Gelukkig dat de 3de 4 jarige ne vent is, anders was het al helemaal moeilijk geweest.

Mia

Daarnet was een er een vriendinnetje van Mia op bezoek, een meisje dat nog geen maand ouder is als haar en ik verschoot. Verschoot van hoe klein en afhankelijk die twee meisjes waren. Naast dat andere meisje zag Mia er zo veel kleiner uit dan als je ze ziet in ons gezin. Want kijk, hier thuis is ze -momenteel- de jongste en omdat Onze Heilige Drievuldigheid nogal veel aandacht vraagt en krijgt zou ne mens al eens durven vergeten dat Mia eigenlijk nog geen 2 en half is. Als ze iets nodig heeft of iets niet kan, vraagt ze gewoon hulp bij haar oudere broer en zussen waardoor ze bij mij overkomt als een groot meisken maar dat is ze niet. Aahnee, als je 2,5 bent, ben je klein en nog niet in staat om achter 3 4-jarigen te huppelen een hele dag lang.

Damn zeg, het deed me beseffen hoe braaf en hoe flink ze wel niet is en daar ben ik ongelooflijk trots op. Maar het deed me ook beseffen hoeveel ik mis door mijn aandacht zo te splitsen over al die kindjes. En dat deed eerder zeer, zeker nu ze er nog maar één week van de twee zijn, dat ik ze eigenlijk maar half zie opgroeien. Dat ik ooh zo veel mis. Mijn moederkloeken hart dat brak.

En dat er binnenkort nog een kindje bijkomt lijkt momenteel onwezenlijk en onmogelijk. Hoe gaan we dat in godsnaam klaarspelen? Hoe ga ik er voor kunnen zorgen dat ze allemaal hun portie aandacht, liefde en affectie krijgen?

Mensenlief, ik heb nog nooit zo’n paniekaanval gehad als vandaag. En u mag dat weten want ik ben ook maar een mens en mensen paniekeren zo nu en dan. Maar toch wou ik dat ik iets sterker was, dat ik nét genoeg kracht had om mij over die momenten heen te zetten. Dat ik volop kon genieten van de tijd met mijn kinders in plaats van te paniekeren over de tijd dat ik ze ga missen.

Dat co-ouderschap samen met die zwangerschap, het doet wat met ne mens. Ookal maakt het me over het algemeen een gelukkiger mens, nu even niet en dan klaag ik, zaag ik en schop ik tegen de muur tot het weer over gaat. Bij deze.